دلتنگيهام...

افسوس...

pirayandeh — Sun, 03 May 2009 14:06:14 GMT

هرچه شكفتم تو نديدي مرا رفتي و افسوس نچيدي مرا رفتي و افسوس نچيدي مرا ماندم و پژمرده شدم ريختم تا كه به دامان تو آويختم دامن خود را متكان اي عزيز اين منم اي دوست به خاكم نريز

باید کم باشی...

pirayandeh — Fri, 27 Mar 2009 06:38:38 GMT

گاهی وقت ها باید کم باشی تا کمبودت احساس شه نه اینکه نباشی تا نبودنت عادت شه

یادمون باشه!

pirayandeh — Sat, 21 Feb 2009 15:00:56 GMT

یادمون باشه که هیچکس رو امیدوار نکنیم بعد یکدفعه رهاش کنیم چون خرد میشه میشکنه و آهسته میمیره . یادمون باشه که قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم تا کسی که به ما تکیه کرده سرش درد نگیره یادمون باشه قولی رو که به کسی میدیم عمل کنیم . یادمون باشه هیچوقت کسی رو بیشتر از چند روز چشم به راه نذاریم چون امکان داره زیاد نتونه طاقت بیاره . یادمون باشه اگه کسی دوستمون داشت بهش نگیم برو نمیخوام ببینمت چون زندگیش رو ازش میگیریم جز توکل بر خدا سرمایه در بازار نیست
هر که را دارد توکل کار او دشوار نیست

دلم می خواد گریه کنم...

pirayandeh — Sat, 07 Feb 2009 13:54:11 GMT

دلم می خواد بشینم زار زار گریه کنم! کاش می شد چیزایی رو که دوست نداری نبینی و حرفایی که دلت نمی خوادو دوست نداریو نشنوی. اما آه می بینیو می شنوی...

شازده کوچولو ...

pirayandeh — Sat, 29 Nov 2008 02:58:13 GMT

"تو اگر دوست می خواهی مرا اهلی کن" این زیباترین جمله ایه که تو کتاب محبوب من شازده کوچولو نوشته شده...

عشق

pirayandeh — Sat, 15 Nov 2008 13:13:11 GMT

هیچگاه نگذار در کوهپایه های عشق کسی دستت را بگیرد که احساس میکنی در ارتفاعات آنرا رها خواهد کرد.

آنچه میان من و آن پسرک گذشت :

pirayandeh — Mon, 19 May 2008 15:20:18 GMT

پسرک به آسانی روی تبسم محوی که داشتم خط کشید و من نه برای آنکه جهادی را آغاز کنم ، بلکه به دلیل تعجبم با صدای بلند خندیدم ...
پسرک روی صدای بلند خندهام خط کشید و جنگ اینگونه آغاز شد.
بی آنکه من خواهان جنگی باشم.
راه رفتم،
روی راه رفتنم خط کشید.
نگریستم ،
روی نگاه کردنم خط کشید.
سخن گفتم ،
گرچه چندان که باید ، زیرکانه و دلیرانه نبود – روی سخن گفتنم خط کشید.
روی تمام آهنگ هایی که دوست داشتم خط کشید.
روی همه شعارهای قدیمی و محبوبم خط کشید.
روی تمام نوشته هایم
که در آنها به راستی چیزی جز عشق کودکانه وجود نداشت خط کشید.
هنوز برای اینکه به گریه بیفتم ، به قدر کافی وقت بود
پس
به خورشید نگاه کردم
روی خورشیدم خط کشید
به زمین زیر پایم نگاه کردم
روی زمینم، زمین مقدسم خط کشید
و این کار ما شد.
من می جستم و می یافتم
او بی رحمانه خط می کشید.
هنوز برای اینکه به زانو در آیم و التماس کنم وقت بود
پس روی باغی که کشیده بودم خط کشید
و روی طینت رنگ
روی پرنده ای که پرواز داده بودم خط کشید
و روی ذات پرواز
روی گلی که دلشکسته بوئیدم خط کشید
و روی ماهیت عطر
و چون عاشق شدم ،
روی عشقم خط کشید
و این دیگر مسئله ای کاملاً شخصی بود.
فریاد زدم :
تو حق نداشتی روی آن خط بکشی
و او روی فریادم خط کشید.
تنها در این لحظه بود که به گریه افتادم
و او فرصت یافت روی گریه ام خطی بکشد.
پس اینگاه به گرداگرد خویش نگاه کردم
و دیدم تمام زندگی ام را خط خطی کرده است.
تنها اگر
یک روز صبح به او سلام می کردم
روی سلامم خط نمی کشید
و چون نکردم و سکوت کردم
روی پهنای سکوتم خط کشید
خطی که بوی خون می داد
و سرانجام
بر ارتفتعی دست یافت، بر ارتفاعی نشست
و از آن ارتفاع مرا پیروزمندانه نگریست...
و پیروزمندانه گفت :
"...اینک تو هیچ چیز نداری، هیچ چیز، هیچ چیز"
و من
آرام و غمزده ، متین و عزادار گفتم :
برای من هنوز هم یک رویای ژرف مانده است.
یک رویای بسیار ژرف رنگین
چیزی که در جنین حافظه محفوظ است.
چیزی که تو هرگز نمی توانی روی آن خطی بکشی
در هیچ زمانی و در هیچ مکانی
و تا چیزکی خط نخورده باقی است
در ارتفاع نیز برای تو خشم و عذاب بسیار است...
بیاد روزهای همیشه بارانی : سپیده

Stop!

pirayandeh — Fri, 09 May 2008 17:30:48 GMT

پازل دل کسي را به هم ريختن هنر نيست ؛ هر وقت تونستي با تيکه هاي شکست? دل کسي براش يه پازل دل جديد بسازي هنر کردي...

یاد گرفتم که...

pirayandeh — Fri, 25 Apr 2008 08:41:39 GMT

ياد گرفتم که : 1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنياي احمقانه خويش خوشبخت زندگي کند. 2. با وقيح جدل نکنم چون چيزي براي از دست دادن ندارد و روحم را تباه مي کند . 3. از حسود دوري کنم چون حتي اگر دنيا را هم به او تقديم کنم باز هم از من بيزار خواهد بود . 4. تنهايي را به بودن در جمعي که به آن تعلق ندارم ترجيح دهم...

من و دخترک...

pirayandeh — Sun, 20 Apr 2008 15:50:49 GMT

روز از نیمه گذشته بود

دخترک ، پهلوی من ، غمگین

نگاهش رو به صحرا بود

مرغ چشمانش در آن بی انتها پرواز می کردند

گاهی نیز پا می شد

اندکی می رفت

برمی گشت

غربت غمناک چشمانش ، هراسی سخت بر پاهام می افکند

لرزشی محسوس در دستان ، گریه ای محبوس در چشمش نمایان بود

نگاهش را به ابر آسمان می دوخت

دل من با دلش می سوخت

و می دیدم که انگشتان لرزانش ، بی وقفه

به جنگ کاروان گریه می رفتند...

و من در بهت و خاموشی ، برایش زیر لب آواز می خواندم :

"رها کن سیل اشک را ، که باید گونه رابا نم نم باران دیده شستشو داد..."